نفسهای آخر یه مرد مرده !

نفس اول

zoso — Wed, 27 May 2009 07:11:03 GMT

صبح فرا رسیده است . از افق های دوردست می توانم هاله های آبی و سرخی را ببینم که با یکدیگر درمی آمیزند و به شکل های مختلفی در می آیند . نسیمی می وزد و انگشتان پاهایم را قلقلک می دهد سپس به آرامی صورتم را نوازش می کند . با دستان لطیفش خون و اشک و گل را از صورتم پاک می کند و من پس از سال ها تبسم می کنم . آری ، اینک وقت مردن فرا رسیده است .

آرامشی سنگین در صخره ها طنین انداز می شود . اگر روزی خدا صدائی داشت ، قطعا صدای او سکوت و آرامش می بود. و سپس ... و سپس ترانه ای زیبا . بارها آن را شنیده ام . به یاد دوستان قدیمی و ایام گذشته می افتم . چهره تک تک آنها را به یاد می آورم . حتی دوستم با ریولورش را . مخصوصا دوستم با ریولورش را . ترانه ادامه پیدا می کند و من غرق می شوم در خنده و شادی . در یاد ایام دور ، در احساسات پیشینم و پی می برم به زیبائی روحم . به زیبائی آفریدگارم و به زیبائی هرچه او آفرید . نه گناه ، نه غصه و نه افسوس . غرق در شادی غیرقابل وصفی می شوم . زندگی زیبا بود ، هر چند سعی کردم آن را تلخ ببینم . هر چند سعی کردم هیولاهائی از آدم هائی بسازم که فرشته بودند و هر چند به دنبال سببی برای ناراحتی ها خویش بودم . آری ... من زیستم . از ابتدا ، در این هفده نفس و در این انتها . من پرم از خاطره های زیبا ، خنده های شادی آور ، تصویر چهره های آدمانی که دوستشان دارم . من پرم از عشق ، پرم از دوستی و پر از خدا . پر از خدا .... من پر از احساسم . با اینکه فراموش کرده بودم که هستم ، که چه هستم با همه اینها در نفس آخر به یاد می آورم . آری زندگی ارزشش را داشت . زندگی ارزشش را داشت تا خنده دوست تبریزیم را ببینم ، تا دستان دختر دوست داشتنی را بگیرم ، تا در آغوش کاپیتان گریه کنم ، تا حرف های آقای ک در کافه ای مرا آرام کند ، تا کانتونیست منطق یادم بدهد ، تا راوی دردهای زندگی را برایم به سخره بگیرد ، تا آقای عجیب به سلامتی من پیکی بزند ، تا با هفت دعواها کنم و تا ....

زندگی پر از آدم های عجیب بود .

پر از آدم های دوست داشتنی .

و اینک فکر می کنم ...

من نمی توانم بمیرم وقتی اینگونه زندگی کرده ام .

نفس دوم

zoso — Fri, 22 May 2009 22:09:43 GMT

نفس های واپسینم است . در این نفس ها ، شک می کنم . آه شک این بزرگ ترین موریانه رویاها و جونده آرزوها . شک می کنم به حقیقت آنچه بودم و شک می کنم به حقیقت آنچه گذشت . به خاطرات ، رویاها و حتی عشق نیز مشکوک می شوم . دست سرد شک سینه ام را می شکافد ؛ قفسه سینه ام را می شکند و قلبم را در مشت می گیرد ؛ آنگاه آنچنان آنرا فشار می دهد که فریاد روحم اراده ام را سست می کند . شک ، اراده ها را سست می کند . شک امید ها را در هم می شکند ، شک حرمت راستی ها را می ریزد که شاید از ابتدا دروغ بوده اند . فقط برای یک لحظه ... و همان یک لحظه کافی است که تهی شوم از تمام روح و چشمانم سردی کنونی را بگیرد .

می دانم . خوب می دانم که دروغگویان را در بهشت راهی نیست و باز سال هاست که امید بهشت را ندارم . محکومم به شک به ترس و به خودم . به دروغ و به آینه و سکوت و غم .

تنها یک نفس با نیستی فاصله دارم .

نفس سوم

zoso — Wed, 20 May 2009 22:08:33 GMT

نفس هایم به شماره افتاده اند و می دانم چندی دیگر برای زندگی ندارم . تاریکی مرا فرا می گیرد و درد وجودم را می خورد . می بینم انسان هائی را که بیهوده در زمین می گردند ، هر یک زیر پوسته عادی خود بدنی زخمی و بیمار دارند ولی پنهان می کنند . در نفس سوم ، مرگ داستانی برایم تعریف می کند.

روزی کودکی دست در دست مادرش در خیابان شلوغی راه می رفت . بی ترس و بی غصه آنگونه که کودکان هستند . انسان ها را نگاه می کرد و برای آنان داستان هایی می ساخت . لحظه ای دست از دستان مادرش جدا شد و وقتی نگاه کرد مادرش را ندید . ترس وجودش را فراگرفت ، در یک لحظه ، تنها در میان آدم هایی که به سرعت از کنارش بی توجه می گذشتند . کودک احساس کوچکی کرد ، احساس ناتوانی و احساس عدم وجود . کسی او را نمی دید و برای او اهمیتی قائل نبود . این کودک را می ترساند . آدم های داستانهایش که تا چندی پیش شاهزاده ها بودند تبدیل به هیولاها و خون آشام ها شدند . هوا سرد شد . کودک لحظه ای صبر کرد و چشمانش را بست . او فهمید که چیزی که او را می ترساند نه آدم های اطرافش و نه تنهائی و نه حتی نبود مادرش است . او فهمید سوال ها هستند که او را می ترسانند . اینکه چه باید بکند ؟ اگر مادرش را پیدا نکند چه می شود ؟ اگر شخصی او را دید چه کند ؟ اگر فردی محکم او را کشید چه ؟ اگر گشنه یا تشنه شد ؟ اگر شب شد ؟ اگر مادرش او را فراموش کرد چه ؟ کودک فهمید که از گم شدن نمی ترسد از پیدا شدن می ترسد . به محض آنکه آموخت این سوالات را از خود نپرسد و فراموششان کند ، دیگر نترسید.

نفس چهارم

zoso — Mon, 18 May 2009 21:40:38 GMT

امید چه واژه غریبی است امروز . امروز که برف ها جاهای پای مرا را اینقدر سریع می پوشانند و سرما استخوان ها را می شکاند . امروز که دریاچه یخ زیر پای من ، به آرامی ترک بر می دارد و من امید دارم به رسیدن به آن سو . غافل از سرمای سختی که در انتظار است و بهاری که هیچ گاه نخواهد رسید .

امروز که از وجودم تبعید شده ام و گل های عزیزم بی پژمردگی یخ زده اند . تنهائی به چه معناست وقتی با خودم هم نیستم ؟ امروز که ابرهای تیره خورشید را برایم تبدیل به یک رویا کرده اند و حتی نفسم هم بخاری ندارد ؟

دیر است . زمان دیر است برای توبه و بازگشت . وقتی یک سوراخ عمیق در مغز تو وجودت دارد مجال زیادی برای فکر کردن نمی ماند.

نفس پنجم

zoso — Sun, 17 May 2009 19:31:26 GMT

خستگی ... از آدم ها با ماسک های جدید و قدیمی و خنده های دروغی . امروز دختری را دیدم ، ظاهری خندان ، چهره ای شاداب و دندان هائی سفید ولی ... می دانم که می خندد و دروغ می گوید تا لحظه ای را با آدم های دروغین تری از خودش سپری کند .می توانم تصور کنم در کافه ای یا در ماشین با پسر های مختلف او را . و دروغ هائی که به خود می گوید و تلاشی به مدت ابدیت برای پر کردن ژرفای پوچیش . می بینیم او را روبروی آینه ای در حالی که درون چشم های گود خویش گم می شود و نیازی به اندازه ی اعتیاد می خورد وجودش را برای شکستن آینه .

ووه که چقدر پوچ است گلنوش . و چفدر پوچ هستم من که سعی دارم با خالی بودن او خود را پر کنم غافل از آنکه نبود وی مرا به نیستی می کشاند .

امروز نفس پنجم را می کشم و در حین کشیدن آن مرده بودن محیط زیستم را می بینم .محیطی که پز از دریاچه های متعفن و درختان خشک است . محیطی که حتی صدای کفتار نیز از آن نمی آید پز از زباله های صنعتی و آدم های رادیواکتیویته . آدم هایی که چشمان خونین خود را با پارچه های سفیدی بسته اند و کورکورانه به دنبال روحشان می گردند . روحی که دیری است آن را گم کرده اند ، روحی که دیری است آن را فروخته اند و به چه بهای اندکی . گاهی افتخار می کنم که در بین چنین جمعی مرده ام .

و نفس می آید و می رود .

نفس ششم

zoso — Fri, 15 May 2009 22:54:36 GMT

تصمیم می گیرم بعد از مدت ها نفس های آخرم را بکشم ولی آنچه بودم دیری است که مرده و نفس نمی کشد . آنچنان غرق توهمات و دوری ها و مشغله ها که چشیدن طعم زندگی تبدیل به یک حرکت اضافه شده است . فرصتی برای خندیدن و تبسم ندارم و آنفدر دوردست ها رو می نگرم که زیبائی های جائی که هستم فراموشم شده است .

تنها مثل یک بره گمشده که در تاریکی شب می چرخد .

نفس هفتم

zoso — Wed, 05 Mar 2008 20:19:04 GMT

تووی آیینه هیچ ... ته چاه خواب ، خورشید معتاد تاریکی شد ... حالا من موندمو پیمانه گناه ! خاک و خون و جنگ تو رگهام ! پیداست از چشمات پیداست .. لب تیغ ... پیداست از چشمات پیداست !
ما ندانسته شبی می رویم ! ما نداسنته شبی می میریم ! به تو سوگند که جانم از تو لبریز از احساسی ژرف که مرا طاقت چندانی نیست !

نفس هشتم

zoso — Fri, 18 Jan 2008 17:46:13 GMT

من جادو رو باور ندارم !
من آی چینگ رو باور ندارم !
من انجیل رو باور ندارم !
من تاروت رو باور ندارم !
من هیتلر رو باور ندارم !
من مسیح رو باور ندارم !
من جان اف کندی رو باور ندارم !
من بودا رو باور ندارم !
من منترا را باور ندارم !
من گیتا رو باور ندارم !
من یوگا رو باور ندرام !
من کابالا رو باور ندارم !
من مانی رو باور ندارم !
من کوروش رو باور ندارم !
من آلیستر کرولی رو باور ندارم !
من اوززی رو باور ندارم !
من شینتو رو باور ندارم !
من فلافل رو باور ندارم !
من الویس رو باور ندارم !
من سیگار رو باور ندارم !
من باب دیلان رو باور ندارم !
من بیتلز رو باور ندارم !
من فلوید رو باور ندارم !
من جیمی پیج رو باور ندارم !

من فقط خودم رو باور دارم !
و تو رو باور دارم !
این تنها حقیقته !

رویاها تموم شده ! چی می تونم بگی ؟
دیروز من بافنده رویاها و wishmaster بودم ...
امروز فقط زوسو هستم !
رویاها تموم شده !

نفس نهم

zoso — Sat, 12 Jan 2008 21:15:01 GMT

یه روز سرم درد می کرد ...
یه سر درد ساده ...
یه قرص خوردم روشم آب خوردم ...
فکر کردم حالم خوب می شه این جوری ...
ولی قرصه تو گلوم گیر کرد ...
و من خفه شدم ...
و مردم ...
آهای آدمای زنده ... که خودتونو اینقدر با لباس می پوشونید که سردتون نشه ...
آهای کسایی که یخچالاتونو پور غذا می کنید که گشنه نمونین ...
ای کسایی که به مگنوم های 44. و ریولوراتون می نازید ...
بترسید از اوون روزی که شالگرداناتون دور گردانتاتون بپیچه و خفتون کنه ، که غذاهاتون کپک بزنه و مسمتون کنه ، که تفنگ هاتون برعکس تو مغز خودتون شلیک کنن !
من فقط یه قرص خوردم که سرم خوب شه !

نفس دهم

zoso — Fri, 21 Dec 2007 15:32:40 GMT

دلقك به دزد گفت بايد يه راه فراري از اينجا وجود داشته باشه !
و دزد خنديد چون مي دونست هيچوقت نمي توني فرار كني !
چيزي كه دلقكا رو از دزدا متمايز مي كنه اينه كه دزدا ياد مي گيرن خيلي زود با شرايط كنار بيان .
دلقكا هم با شرايط كنار ميان ولي به طريق خودشون !
واسه همينه كه دزدا از دلقكا مي ترسن و ازشون فرار مي كنن ...
واسه همينه كه دلقكا از خودشون مي ترسن و ازش فرار مي كنن ...
هردوشون نقاب مي زنن ... يكي برا اينكه شناخته نشه و بتونه آدم ها را غارت كنه . اوون يكي هم برا اينكه شناخته بشه و آدمها غارتش كنن !
خب رفيق تو كدومشوني ؟ دزدي يا دلقك ؟